Της πατάτας

της Ιωάννας Κωσταρέλλα από το ΧΡΟΝΟ

Το κίνημα της πατάτας στην εποχή της επιχειρηματικής και ιδεολογικής ανυδρίας και της πραγματικής πείνας δημιούργησε ντόρο και σκόρπισε το φως της ελπίδας της αυτοοργάνωσης. Εδειξε ότι η κοινωνία θέλει και μπορεί να βρει λύσεις, έστω και την τελευταία στιγμή, προσαρμοζόμενη στις νέες ανάγκες.
Ενα ερώτημα βέβαια που προκύπτει αβίαστα είναι γιατί φτάσαμε εδώ, ενώ το ρόλο αυτό θα μπορούσαν να είχαν παίξει με επιτυχία τόσα χρόνια οι συνεταιρισμοί.

Το συνεταιριστικό κίνημα εξελίχθηκε ως ιδεολογία αποβλέποντας κυρίως στις ασθενέστερες τάξεις των εργαζομένων και στην προστασία τους από τις αυθαιρεσίες των κεφαλαιοκρατών. Στην Ελλάδα, όμως, φτάσαμε στο σημείο που οι συνεταιρισμοί κατέρρευσαν από τις ίδιες παθογένειες από τις υποφέρει όλο σύστημα της δημόσιας διοίκησης.
Ετσι ξαναφθάσαμε στο σημείο μηδέν, οπότε η κοινωνία αναγκαστικά προχωρά μέσω των εθελοντικών πρωτοβουλιών πολιτών στην αυτοοργάνωση. Το θέμα είναι να καταφέρουμε να ξεπεράσουμε αυτό το κρίσιμο σημείο και να μη γίνει το κίνημα της πατάτας μια ακόμα «φούσκα». Το συγκεκριμένο κίνημα θα λειτουργήσει αποτελεσματικά μέχρι του σημείου που θα πιέσει μεσάζοντες και λιανοπωλητές να κατεβάσουν τις τιμές τους και να εξισορροπήσει την κατάσταση. Προφανώς, δεν είναι στόχος του να κλείσει τα μανάβικα, καθώς κάθε τέτοια λογική στρέφεται αργά ή γρήγορα και πάλι εναντίον της ίδιας της κοινωνίας.