Κολλημένοι στο παρελθόν

της Ιωάννας Κωσταρέλλα από το ΧΡΟΝΟ

Η εποχή μας μοιάζει ιδανική για συγκρίσεις και αναφορές στο παρελθόν. Η μήπως όλο αυτό είναι μια πλάνη, την οποία επιμελώς καλλιεργούν όλοι όσοι θέλουν να μας αποπροσανατολίσουν πλήρως, πλανεμένοι κι αυτοί από την ίδια την άγνοιά τους;
Τα τελευταία δύο-τρία χρόνια ο διάλογος με το συλλογικό μας παρελθόν και την υποκειμενική ανάγνωση της ιστορίας γίνεται με μοναδικό στόχο την καλύτερα ατάκα. Από τη «Βαϊμάρη» έως τα «γουναράδικα», οι πάσης προελεύσεως θιασώτες της επιλεκτικής ερμηνείας του παρελθόντος διαλέγουν εικόνες, τσιτάτα και αναφορές που καλύτερα υπηρετούν το λαϊκίστικό τους στόχο.

Τελικά, μαθαίνουμε από την ιστορία, μοιάζει να είναι το ερώτημα. Η τη χρησιμοποιούμε όπως βολεύει κατά περίσταση; «Η Ιστορία είναι το ψέμα που λέει το παρόν για να δώσει νόημα στο παρελθόν» γράφει ο Πάουλ Βεράχεν στο Omega Minor (εκδόσεις Πόλις, 2011) ή με τα λόγια του Βολταίρου «μια ευρέως αποδεκτή φαντασίωση.΄΄Εγραφε σε κάποιο άρθρο του (www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=24155)  ο συγγραφέας Αύγουστος Κορτώ, αναφερόμενος σε προσωπικές μνήμες, ότι η νοσταλγία γίνεται η πανούργα μακιγιέζ της μνήμης και μεταμορφώνει μια εποχή σε προσωπική μυθολογία.
Τον τελευταίο καιρό η νοσταλγία ενός επαναστατικού παρελθόντος, η άγνοια, οι παραισθήσεις μεγαλείου μαζί με την αμορφωσιά έχουν μπει σε ένα μπλέντερ που μετατρέπει εφιάλτες σε μύθους. Αν αφαιρέσουμε το μακιγιάζ, θα βρεθούμε πιο κοντά στην αλήθεια.