Ζούμε σε μια χώρα στην οποία οι τραγωδίες έχουν γίνει ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗ συνήθεια. Βλέπεις τις επετειακές τραγικές ημερομηνίες, να γεμίζουν το ημερολόγιο και ανατριχιάζεις. Έτσι όπως πάμε σε λίγο τα ημερολόγια αντί ν’ αναφέρονται σε Αγίους και σε παγκόσμιες μέρες, θα γεμίζουν τις σελίδες τους με φρίκη. Εθιστήκαμε στη θλίψη, στην απώλεια, στο σκοτάδι, στην αξημέρωτη δυστυχία και βολοδέρνουμε σαν την καλαμιά στον κάμπο, περιμένοντας το μοιραίο. Προγραμμένοι σε μια λίστα μελλοθανάτων που από σύμπτωση ζούμε.
Υπερβολή; Μπορεί. Για μετρήστε όμως εκτός από την καθημερινότητα που μας ξαφνιάζει με αδυσώπητα περιστατικά πόνου, γεμίζοντας τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και τα τηλεοπτικά δελτία, πόσες τραγωδίες που στοίχισαν δεκάδες ανθρώπινες ζωές, κτύπησαν τον Τόπο μας ανελέητα; Πόσες, τα τελευταία είκοσι χρόνια μόνο; Ξεκινώντας από τις πυρκαγιές στην Ηλεία, την πυρκαγιά στην Μαρφίν, την πυρκαγιά στο Μάτι, την πλημύρα στη Μάνδρα, τη σιδηροδρομική τραγωδία στα Τέμπη, ο ΘΡΗΝΟΣ το πρελούντιο του θανάτου. Ζούμε με το φόβο της επόμενης μέρας. Της επόμενης συμφοράς. Του επόμενου ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΥ.
Υπερβολή; Μπορεί και όχι. Έτσι θέλουμε να πιστεύουμε εξαπατώντας το φόβο μας. Ναι, εξαπατώντας τον εαυτό μας, αφού δεν κάνουμε τίποτα για να τ’ αποτρέψουμε. Γιατί, αν θέλαμε να είμαστε βέβαιοι για το σήμερα και το αύριο, θα έπρεπε να είχαμε εξηγήσει και όχι συγκαλύψει, τι έφταιξε; Τι έφταιξε και δεν το αποτρέψαμε αυτό το επαναλαμβανόμενο χαροκόπημα; Τι έφταιξε και η Δημοκρατία μας υποτάχθηκε σε μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία; Τι έφταιξε και ο κυνισμός επικαλέσθηκε ως Δίκαιο αυτή την κοινοβουλευτική πλειοψηφία; Ε, τι έφταιξε; Αυτό που ΕΦΤΑΙΞΕ, προσπάθησε ν’ αναζητήσει η κ. Καρυστιανού στο «Έγκλημα των Τεμπών», ηγούμενη μιας προσπάθειας των συγγενών των θυμάτων της τραγωδίας στα Τέμπη. Και τι δεν έκανε αυτή η χαροκαμένη μάνα. Πνίγοντας τον πόνο της, σκούπιζε τα δάκρυά της και πάλευε απέναντι σ’ ένα γραφειοκρατικό μένος, που θέλοντας να διατηρήσει στο απυρόβλητο τους θεματοφύλακές του, παρεμπόδιζε το κάθε της «βήμα». Σήκωνε το Σταυρό της και ανέβαινε το Γολγοθά της, ζητώντας μαζί με τη δικαίωση του παιδιού της, τη δικαίωση όλων των υπολοίπων θυμάτων, τη δικαίωση για ν’ αποφύγουμε το επόμενο ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟ. Ναι, δέστε και αυτή τη παράμετρο. Για να σπάσει αυτός ο αέναος κύκλος αίματος των τραγωδιών, ώστε να μην έχουμε άλλα ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ…
Έχοντας στο πλευρό της κάθε ευαίσθητο άνθρωπο, μάζευε τα κουράγια της και ανεβοκατέβαινε τις δικαστικές αίθουσες. Προσέφυγε και στην Ευρώπη μήπως εκεί την ακούσουν καλύτερα. Τίποτα… Πάνε κοντά τρία χρόνια και στων Τεμπών την «ολόμαυρη» ράχη, η απελπισία, τα δάκρυα και τ’ αναμμένα καντηλάκια, προσπαθούν να φωτίσουν την μπαζωμένη αλήθεια. Μαζί της εκατομμύρια ευαίσθητοι άνθρωποι και όλες οι πολιτικές δυνάμεις θέλω να πιστεύω, μέχρι που… Μέχρι που βλέποντας τ’ αδιέξοδα η κ. Καρυστιανού, είπε να κτυπήσει το «κατεστημένο» στα ίσια. Πρόσωπο με πρόσωπο. Αυτή και ΟΛΟΙ τους, αναγγέλλοντας τη δημιουργία Πολιτικού φορέα, που θα μετέχει στις επόμενες εκλογές. Αυτό ήταν… Πήραν φωτιά τα μπατζάκια τους. Άστραψαν και βρόντηξαν όσοι είχαν λόγους να την φοβούνται πολιτικά. Γιατί ο φόβος δεν είναι μόνο η κ. Καρυστιανού, ο φόβος είναι μια κοινωνία ολόκληρη που τρέμει για το επόμενο ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟ και προσδοκά μαζί με την κ. Καρυστιανού.
Αυτή η ανυπόκριτη κοινωνία είναι το ποτάμι των συναισθημάτων, του δικαίου και της αλήθειας, που συμπορεύεται μαζί της στον αγώνα της, ζητώντας ν’ αλλάξει ότι τον πλήγωνε μέχρι σήμερα. Αυτή η ανυπόκριτη κοινωνία δεν αντέχει άλλα θυσιαστήρια, αναζητά μια ΑΝΤΙΓΟΝΗ που θα σταθεί ΟΡΘΙΑ απέναντι στον Κρέοντα.
Μαγκλάρας Βασίλης 16/1/2026 magklarasvas@yahoo. gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου