Ναι, γιατί κάποιοι μας αποκάλυψαν πως είμαστε Γόνοι σπουδαίων Προγόνων, σε μια άυλη κληρονομιά, που μόνο εμείς και μόνο εμείς, τη δικαιούμαστε και έχουμε χρέος να την υπερασπιζόμαστε. Τώρα αν λάθρα την υπέκλεψαν άλλοι λαοί και φώτισαν τα σκοτάδια του πολιτισμού τους και της επιστήμης, αυτό αντί να μας σοκάρει το θεωρήσαμε καύχημα και καμάρι μας… Απλά, δώσε πολιτισμό, δώσε γνώσεις, δώσε τέχνες, δώσε ΦΩΤΑ, έστω και εν αγνοία μας πολλές φορές, ξεμείναμε στα σκοτάδια και στα κενοτάφια της κληρονομιάς μας, μετρώντας τις δυστυχίες μας.
Αυτά για το «γνώθι σ’ αυτόν», μη ζούμε στην πλάνη ότι είμαστε άμοιροι ευθυνών. Ας επανέλθουμε όμως, στις επταετίες που μας σημάδεψαν. Μπορεί για τους νεότερους η 21η Απρίλη του 67 να είναι μια ημερομηνία σ’ ένα ημερολόγιο που αγνοούν οι περισσότεροι. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι θα ξεχαστούν τα σημάδια της αλυσοδεμένης Δημοκρατίας μας, που επίορκοι αξιωματικοί βεβήλωσαν το κορμί της. Σ’ αυτές τις αποφράδες μέρες, η Ιστορία αναμετράται με τους διώκτες της. Τότε φαίνεται ποιος αξίζει τις προγονικές του καταβολές και τις υπερασπίζεται ανυποχώρητος στις εξορίες, στα ξερονήσια, στο ΕΑΤ ΕΣΣΑ, στα κρατητήρια της Μπουμπουλίνας, στις αποκλεισμένες ζωές, στις διαλυμένες οικογένειες, στα απαγορευμένα όνειρα, στις πακτωμένες στο γύψο ανάσες Ελευθερίας.
Νύχτα μέσα στη νύχτα με χαμένες μέρες σ’ αξημέρωτους μήνες και διαγραμμένα χρόνια, κύλαγαν οι ερπύστριες του τρόμου στους δρόμους της αγωνίας. Στους δρόμους της Αθήνας. Το γρύλισμα στην άσφαλτο σκόρπιζε ανατριχίλα στα εξουθενωμένα αντανακλαστικά της υποταγμένης κοινωνίας, μέχρι που τ’ απαγορευμένα όνειρα τίναξαν τους εφιάλτες που τα έπνιγαν. Μια φωνή από τη Νομική Αθηνών στην αρχή, που έφτασε μέχρι το Πολυτεχνείο, σκέπασε το τσιριχτό του τρόμου. Το σύνθημα για «ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», τσάκισε την καταχνιά που απλωνόταν πάνω μας και αφύπνισε τις ακατάθετες δυνάμεις του Έλληνα. Μια χούφτα νέα παιδιά με απροσκύνητη πίστη, που πλήθαιναν και πλημύρισαν το χώρο του Πολυτεχνείου, υψώνοντας νέους ΘΟΥΡΕΙΟΥΣ, απαιτούσαν στο όνομα της Δημοκρατίας να φύγει η κατοχή που μόλυνε την Πατρίδα μας. Το ημερολόγιο της Ιστορίας μας φώτιζε μια νέα σελίδα στις 17 Νοέμβρη για τις αξίες που κουβαλά κάθε ελεύθερος άνθρωπος. Αλίμονο όμως. Η χούντα των επίορκων συνταγματαρχών, φρόντισε πριν καταρρεύσει, να μας οδηγήσει σε μια νέα Εθνική τραγωδία, αφήνοντας την Κύπρο μας στο έλεος του Αττίλα.
Ακολούθησαν τα χρόνια της μεταπολίτευσης με τη Δημοκρατία μας να μαζεύει τα κουρέλια της σημαία, στην αποκατάστασή της. Κάπως έτσι «κύλαγε ο καιρός κι’ η Ιστορία», ώσπου κάποιοι άλλοι «πατριώτες» υπέταξαν με ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ τη Χώρα μας. Ακολούθησαν τα μνημόνια που κοστολόγησαν τις ζωές μας στο χρηματιστήριο «ανάξιών», εξαντλώντας με το τελευταίο μνημόνιο κάθε κοινωνική αντοχή. Οι ουρές στις τράπεζες για ένα εξηντάρη, η εργατική και συνταξιοδοτική λεηλασία, οι πλειστηριασμοί κατοικιών, το δημοψήφισμα του ΟΧΙ που «μεταφράστηκε» σε ΝΑΙ, οι Πρέσπες, οι ανεπούλωτες πληγές που μας ακολουθούν ακόμα, το υποθηκευμένο μέλλον, αποτέλεσαν τα κύρια χαρακτηριστικά μιας άλλης σκοτεινής επταετίας που έκλεισε το 2019.
Θα περίμενε κανείς πως αυτός ο έρμος κόσμος που πληρώνει με συμφορές επταετίας το δικαίωμά του να ΖΕΙ σ’ αυτό το Τόπο, ή να πρόσεχε στην κάλπη, ή να έστηνε Νέα Πολυτεχνεία. Γιατί δεν προλάβαμε να βγούμε από τα τρία κακά της μοίρας μας και τρομαγμένοι από τον δεξιόστροφο αριστερισμό, σπεύσαμε να «παραδοθούμε» άνευ όρων σ’ έναν καθαρό δεξιό το 2019. Χωρίς πολιτική κρίση. Χωρίς ιδιαίτερη σκέψη, αφεθήκαμε σε μια νέα ζοφερή επταετία. Και άντε την πρώτη φορά είδαμε να μας εξαπατούν με τα παρακρατηθέντα στις συντάξεις και με αθετημένες υποσχέσεις. Μετά… Μετά δεν ξέραμε ότι «η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται». Τότε; Τότε, τι μας παραξενεύει περισσότερο, το σκάνδαλο των Υποκλοπών, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, το Έγκλημα των Τεμπών, η Οικονομική κατάντια που μας κατατάσσει στις τελευταίες θέσεις της ΕΕ, ή η αλαζονεία της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας να μας εξουσιάζει;
Μάλλον το ζητάει η επιδερμίδα μας, αφού επιδερμικά αντιλαμβανόμαστε απ’ ότι φαίνεται τις ζωές μας. Αφημένοι στην επιμέλειά της τηλεκατήχησης, δεν χρειάζονται πλέον τα τανκς. Η επέμβαση γίνεται άμεσα στον υπάρχον νου και με συνεργό την αφέλεια που μας δέρνει, μας ροβολά με Α και ΟΥ… Οπότε, τα επτά χρόνια φαγούρας, αφού δεν ΒΛΕΠΟΥΜΕ άλλη ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ, ας τα μετράμε σαν εξανθήματα στο κακοποιημένο κορμί της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ μας. ΥΓ. Για τους αμετανόητους που επιμένουν Ελληνικά, ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ!!! Απλά, πήγε για λίγο στο Βελιγράδι…
Μαγκλάρας Βασίλης 14/11/2026 magklarasvas@yhoo.gr
