Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η απόφαση της Δικαιοσύνης για τη δυσώδη υπόθεση των υποκλοπών αποτελεί σταθμό. Τίποτε όμως δεν μπορεί να τελειώσει εδώ. Αλλιώς, θα πρέπει να δεχθούμε πως τέσσερις ιδιώτες μαζεύτηκαν και αποφάσισαν να παρακολουθούν, από χόμπι πρώην πρωθυπουργούς, πολιτικούς, δημοσιογράφους, παράγοντες...
Η δικογραφία και τα πρακτικά της δίκης θα διαβιβαστούν στην Εισαγγελία για περαιτέρω διερεύνηση κι αυτό είναι ενθαρρυντικό για μια κοινωνία που έχει μάθει πια πως τα σκάνδαλα κλείνουν όταν το αποφασίζει η εκάστοτε κυβέρνηση και η πάντα πειθαρχημένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία που τη στηρίζει είτε με φυσική παρουσία είτε…επιστολικά όταν σφίγγουν τα γάλατα (για να επιστρατεύσουμε και ένα λογοπαίγνιο που ταιριάζει γάντι στον ΟΠΕΚΕΠΕ). Ο Νίκος Ανδρουλάκης, στόχος κι ο ίδιος, μίλησε για “ήττα του παρακράτους”. Είναι όμως έτσι; Το παρακράτος δεν ηττάται μερικώς ούτε συμβολικά. Ηττάται μόνο όταν αποκαλύπτονται όλα τα πρόσωπα που το συγκροτούν και το στηρίζουν. Όταν πέφτει φως όχι μόνο στους εκτελεστές αλλά και στους εντολείς, στους ενορχηστρωτές. Οι καταδικασθέντες μπορεί να συνδέονται με γνωριμίες και κουμπαριές με πρωταγωνιστές της πολιτικής ζωής του τόπου, τα γεγονότα μπορεί να γεννούν στο μυαλό του μέσου πολίτη συγκεκριμένες υποψίες, αλλά η Δικαιοσύνη δεν απονέμεται στο περίπου, με υπαινιγμούς και γενικολογίες. Απαιτεί σαφήνεια, απτές αποδείξεις και τελικά ονοματεπώνυμα.
Όταν το Μονομελές Πλημμελειοδικείο καταφέρνει να δει όσα η ηγεσία του Αρείου Πάγου δεν…αντελήφθη, τα συμπεράσματα είναι- κάπως αποκαρδιωτικά- προφανή. Να είναι άραγε θέμα ικανότητας ή μήπως τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα; Κάποιοι χαρακτήρισαν τον δικαστή γενναίο. Ας το σκεφτούμε λίγο. Τι σημαίνει για τη χώρα και την ποιότητα του Κράτους Δικαίου να απαιτείται από τους δικαστές να επιδεικνύουν γενναιότητα όχι απέναντι σε κάποιον κακοποιό, αλλά απέναντι στις εξόφθαλμες παραλείψεις της ηγεσίας της Δικαιοσύνης; Και, τελικά, το Δικαστήριο έσωσε τη χαμένη τιμή της Δικαιοσύνης, ή μήπως ήρθε να υπογραμμίσει αυτήν ακριβώς την απογοητευτική πραγματικότητα της χαμένης τιμής της;
Και τώρα που η συζήτηση για το Σύνταγμα επέστρεψε στην επικαιροτητα, ίσως έχει αξία να θυμηθεί κανείς το άρθρο 95, που ορίζει πως η Διοίκηση υποχρεούται να συμμορφώνεται προς τις δικαστικές αποφάσεις. Στις 5 Απριλίου συμπληρώνονται δύο χρόνια από την απόφαση του ΣτΕ που δικαίωσε τον κ.Ανδρουλάκη αναγνωρίζοντας το δικαίωμά του να μάθει γιατί τον παρακολουθούσαν και η ΕΥΠ, που υπάγεται απευθείας στον Πρωθυπουργό, σφυρίζει αδιάφορα. Από πού άραγε αντλεί τέτοια… αυτοπεποίθηση;
Σε αυτήν την ιστορία, πάντως, υπάρχει κι ένα αμήχανο σημείο που συχνά ξεχνάμε. Το θύμησε όμως εμφατικά ο εισαγγελέας. Είναι τα θύματα που καίτοι γνωρίζουν ότι η ιδιωτικότητά τους παραβιάστηκε βάναυσα, δεν αισθάνθηκαν την αυτονόητη -θα έλεγε κανείς- ανάγκη να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη ζητώντας τον εντοπισμό και την τιμωρία των ενόχων. Η αμηχανία εντείνεται, αν εστιάσει κανείς στους πολιτικούς που επέλεξαν να συγχωρήσουν και να ξεχάσουν. Γιατί άραγε; Καμιά φορά οι παραλείψεις ηχούν πιο δυνατά κι από τις πράξεις μας.
Νίκη Λυμπεράκη, ΤΟ ΒΗΜΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου