Αντιγράφω από το καλό blog του Βελβεντινού δασκάλου Γιάννη Γκίκα: «Ένας δίκαιος, πολιτισμένος, παμβελβεντινός αγώνας έφτασε στο τέλος του. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές η απόφαση έχει βγει και δυστυχώς δεν ήταν αυτή που όλοι περιμέναμε. Ψυχραιμία σε όλους.
Διαφορετική περίμενα αυτή τη νύχτα. Δεν έχω όρεξη να γράψω τίποτα άλλο».
Είναι λόγια βγαλμένα μέσα από την ψυχή του, γεμάτα συναισθήματα, τα οποία αντανακλούν και στη συντριπτική πλειοψηφία των Βελβεντινών, μετά και την ψήφιση, στη Βουλή, του χωροταξικού σχεδίου του «Καλλικράτη». Μια εξέλιξη που έρχεται, πλέον, να οδηγήσει το Βελβεντό στο νεοσύστατο Δήμο Σερβίων-Βελβεντού, κάτι που βρίσκει αντίθετους τους κατοίκους. Λογικό και επόμενο, λοιπόν, να υπάρχει πικρία και απογοήτευση στον κόσμο, που, όντως, έδωσε έναν αγώνα άνισο κι όμως πολιτισμένο, χωρίς ακρότητες και υπερβολές! Χωρίς να κλείσουν δρόμους και δίχως να δημιουργήσουν προβλήματα σε άλλες κοινωνικές ομάδες, οι Βελβεντινοί (όπως και ο Αιανιώτες) κέρδισαν πολλές συμπάθειες αυτές τις εβδομάδες. Είδαν κόσμο να τους συμπαραστέκεται, αναγνωρίζοντας πως η σε βάρος τους παλινωδία του Υπουργείου Εσωτερικών δημιουργεί, όντως, την αίσθηση της αδικίας και του εμπαιγμού. Ήταν ένας καλός αγώνας, λοιπόν. Χωρίς αποτέλεσμα, όμως, καθώς τελικά δημιουργείται ο ένας και μοναδικός Δήμος Σερβίων-Βελβεντού. Πλέον, είναι η ώρα της περισυλλογής και του προβληματισμού για τη συνέχεια. Ήδη ακούγονται φωνές και σκέψεις για τη «συνέχιση του αγώνα». Και για «δυναμικές κινητοποιήσεις». Όμως, θα πρέπει να επικρατήσει η σύνεση και η ψυχραιμία στο Βελβεντό. Καλώς ή κακώς, το νομοσχέδιο του «Καλλικράτη» γίνεται Νόμος του κράτους και δεν θα αλλάξει, ακόμη και αν κλείσουν για….ένα μήνα τη γέφυρα της λίμνης Πολυφύτου! Μόνο χαμένη θα βγει η τοπική κοινωνία εάν προκριθούν ακραίες ενέργειες και αποφάσεις. Όπως, για παράδειγμα, η άρνηση της ψήφου στις ερχόμενες δημοτικές εκλογές, που το μόνο το οποίο θα καταφέρει θα είναι να στερήσει το Βελβεντό από την εκπροσώπηση στο νέο Δημοτικό Συμβούλιο για τα επόμενα 4 χρόνια! Ή, πάλι, μια τυχόν απόφαση για…άρνηση των κονδυλίων της πολιτείας για το Βελβεντό και η έκτακτη, προσωπική εισφορά των κατοίκων για τα έξοδα και τα έργα της περιοχής. Δεν βγάζει πουθενά και το μόνο που, επίσης, θα καταφέρουν είναι τα εκατομμύρια ευρώ που θα πήγαιναν στο Βελβεντό να τα δώσουν στα Σέρβια, στα Καμβούνια και το Λιβαδερό! Συνεπώς, τη δύσκολη αυτή ώρα, μέσα στην εύλογη πικρία και την αγανάκτηση, η λογική επιβάλλεται να πρυτανεύσει. Ο νέος Δήμος Σερβίων-Βελβεντού χρειάζεται το πιο δυναμικό κομμάτι του για να αναπτυχθεί ακόμη περισσότερο. Και ο Νομός Κοζάνης και ολόκληρη η Δυτική Μακεδονία χρειάζονται το Βελβεντό. Πάνω από όλα, όμως, οι ίδιοι οι αγωνιστές Βελβεντινοί δικαιούνται περισσότερα. Και θα είναι κρίμα να μην τα διεκδικήσουν, στη νέα, δύσκολη αυτή περίοδο που ξεκινά με την εφαρμογή του «Καλλικράτη». Στο χέρι τους είναι να αναδειχθούν στους πρωταγωνιστές του νέου Δήμου. Αρκεί να αξιοποιήσουν τις (πολλές) δυνατότητές τους…
Υ.Γ. Ο δάσκαλος Γιάννης Γκίκας είναι ένας μόνο από τους ανθρώπους που γνώρισα και προσωπικά αυτές τις (δύσκολες και δημοσιογραφικά) εβδομάδες. Ένας από τους καλούς αγωνιστές, όπως και πολλοί άλλοι Βελβεντινοί, Νεαπολίτες, Σιατιστινοί και, φυσικά, Αιανιώτες. Συμφωνήσαμε και διαφωνήσαμε σε πολλά. Όμως μέσα από αγώνες σφυρηλατούνται και ανθρώπινες σχέσεις. Και είμαι βέβαιος πως στις τοπικές αυτές κοινωνίες, σε μια εποχή δύσκολη, οι αγώνες και οι διεκδικήσεις έφεραν κοντά τους συμπολίτες. Είναι και αυτό ένα κέρδος…
