Περίμενα με μεγάλο ενδιαφέρον τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος στο Βελβεντό που διεξήχθη από τη Δευτέρα. Όχι τόσο για το τελικό αποτέλεσμα, αλλά για το πόσοι θα πάνε να εκφραστούν. Εκτιμώ πως η καθαρή ανάγνωση των αριθμών λέει μια καθαρή αλήθεια: Το αποτέλεσμα δε δεσμεύει κανέναν.
Και για να εξηγούμαστε, ούτε το 2010 το ισχυρό και
καθολικό «ΟΧΙ» δέσμευε ουσιαστικά κανέναν, αλλά ήταν μια ξεκάθαρη στάση
της κοινωνίας του Βελβεντού που δεν ήθελε( και καλά έκανε) να συμμετέχει
στην εκλογική διαδικασία για ανάδειξη εκπροσώπων στον Καλλικράτη.
Ήταν η
ομόφωνη(σχεδόν) στάση μιας κοινωνίας που ένιωθε αδικημένη, βίωσε έναν
περίεργο εμπαιγμό, έπαιξαν ουκ ολίγοι μαζί της και στο τέλος, ορθώς
μάλλον, επέλεξε τη συγκεκριμένη στάση.
Στο διάστημα που μεσολάβησε η κοινωνία του
Βελβεντού είχε την ευκαιρία να επανεξετάσει τη θέση της συνολικά. Να
θέσει σε νέα βάση τα όσα συνέβαιναν χωρίς αυτήν, τα όσα άλλοι αποφάσιζαν
χωρίς η ίδια να έχει φωνή στα κέντρα αποφάσεων και να σκεφτεί ίσως πως η
δύναμη που διαθέτει πρέπει αλλιώς να χρησιμοποιηθεί.
Όλα τα παραπάνω οδήγησαν πολλούς, ακόμα και
ανθρώπους που ηγήθηκαν του αγώνα το 2010, στο να διαμορφώσουν μια άλλη
κατάσταση στο Βελβεντό η οποία άρχισε να γίνεται όλο και πιο ισχυρή στον
κόσμο.
Στην τελευταία λαϊκή συνέλευση οι σκέψεις αυτές
έγιναν προτάσεις, δημόσια, τεκμηριωμένα και με ουσία. Οι σκληρές φωνές
που επέμεναν στην αποχή επικράτησαν. Δια της δημοκρατικής οδού και αυτό
είναι απολύτως σεβαστό.
Είναι πλέον όμως ξεκάθαρο πως το Βελβεντό στις
εκλογές του Μάη δεν θα είναι «απών». Υπάρχουν άνθρωποι που με τον έναν ή
τον άλλο τρόπο επιθυμούν να συμμετέχουν και το αποτέλεσμα τους αφήνει
τα περιθώρια…
Υ.Γ.: Επειδή στην εποχή που ζούμε πρέπει να
αποδεικνύεις ότι δεν είσαι ελέφαντας, τονίζω πως το 73% είναι
συντριπτικό ποσοστό. Αλλά στη δημοκρατία έχουν δικαίωμα και οι
«μειοψηφίες».
