Οταν ο μπαμπάς τρέφει ακόμη τους τριαντάρηδες

Από το ΒΗΜΑ

«Στις ΗΠΑ είναι δεδομένο ότι στην ηλικία των 18 οφείλεις να ανοίξεις τα φτερά σου και να “πετάξεις” μακριά από τη φωλιά. Οι γονείς σου θα είναι πάντα εκεί για σένα, για να σε βοηθήσουν στην κακοτοπιά. Οχι όμως για να σε συντηρούν! Πρέπει μόνος σου να τα βγάλεις πέρα» σχολιάζει μιλώντας στο «Βήμα» ο κ.Τζον Παπασπάνος. Γεννημένος στις ΗΠΑ από έλληνες γονείς με καταγωγή από το Βελβεντό Κοζάνης, ο κ.Παπασπάνος έχει έρθει σε επαφή με τις δύο αντικρουόμενες νοοτροπίες,την ελληνική και την αμερικανική. «Από την ηλικία των δεκατεσσάρων εργαζόμουν τα καλοκαίρια στην οικογενειακή επιχείρηση, ενώ κατά τη διάρκεια των σπουδών μου έκανα δύο δουλειές το καλοκαίρι για να βγάζω τα έξοδά μου για όλο τον χειμώνα!
Οσο για τα δίδακτρα,προσωπικά είχα την τύχη να λάβω πλήρη υποτροφία από το πανεπιστήμιό μου. Ωστόσο,σχεδόν όλοι οι συμφοιτητές μου είχαν λάβει φοιτητικό δάνειο για να τα καλύψουν,ελάχιστοι δέχονταν τη βοήθεια των γονιών τους» αναφέρει. Ο ίδιος μετά την ολοκλήρωση του πρώτου πτυχίου του στις διεθνείς σχέσεις, έλαβε την υποτροφία του ιδρύματος Φουλμπράιτ για να διεξάγει έρευνα στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
«Ζώντας για πρώτη φορά την καθημερινότητα στην Ελλάδα, αντιλήφθηκα ότι οι νέοι θεωρούν ότι είναι “δικαίωμά” τους να βρουν μια δουλειά στο αντικείμενο των σπουδών τους. Αντιθέτως στις ΗΠΑ πιστεύουμε ότι μια τέτοια δουλειά είναι...τύχη, είναι πολυτέλεια. Ενας νέος Αμερικανός θα έκανε κάθε είδους δουλειά προτού καταφύγει στην ύστατη λύση της εξάρτησης από τους γονείς. Ακούγεται τετριμμένο, αλλά οφείλουμε να το καταλάβουμε στην ουσία του: η δουλειά δεν είναι ντροπή!» καταλήγει με νόημα.