Στο πολεμικό συμβούλιο πριν από την ναυμαχία της Σαλαμίνας ο Ευριβιάδης
ύψωσε το ραβδί του για να χτυπήσει τον Θεμιστοκλή, επειδή ο τελευταίος
επέμενε να μείνει ο ελληνικός στόλος εκεί και να πολεμήσει τον περσικό.
Τότε ο Θεμιστοκλής του απάντησε με το παροιμιώδες: «Πάταξον μεν, άκουσον
δε!». Εκτοτε αυτή η φράση χρησιμοποιείται συχνά για να δηλώσει τη
σημασία του να ακούσει κάποιος την επιχειρηματολογία του συνομιλητή του
και ύστερα να εκφράσει την άποψή του.
Εντός της μπλογκόσφαιρας η φράση αυτή δεν έχει καμία θέση, αφού οι περισσότεροι ανωνύμως και χωρίς να έχουν σαφή εικόνα για το λέγεται ή τι γίνεται, σπεύδουν να λιθοβολήσουν όποιον εκφέρει άποψη διαφορετική, έμπλεοι θυμού που εκτονώνεται μέσω της σύνταξης δηλητηριωδών και αόριστων σχολίων.
Εντός της μπλογκόσφαιρας η φράση αυτή δεν έχει καμία θέση, αφού οι περισσότεροι ανωνύμως και χωρίς να έχουν σαφή εικόνα για το λέγεται ή τι γίνεται, σπεύδουν να λιθοβολήσουν όποιον εκφέρει άποψη διαφορετική, έμπλεοι θυμού που εκτονώνεται μέσω της σύνταξης δηλητηριωδών και αόριστων σχολίων.














































