Θα τους αποχαιρετήσουμε με δάκρυα, θα γράψουμε λίγα λόγια συγκίνησης, θα καταθέσουμε στεφάνια και θα συνεχίσουμε σαν να μη συνέβη τίποτα;
Ή μήπως πίσω από κάθε τραγωδία οφείλουμε επιτέλους να κοιτάξουμε κατάματα τις ευθύνες και τις παραλείψεις;
Δύο πυροσβέστες, ηλικίας 23 και 44 ετών, έχασαν τη ζωή τους το σήμερα στο Ζεφύρι, την ώρα που επιχειρούσαν να σβήσουν πυρκαγιά σε εγκαταλελειμμένο κτίριο, στην οδό Κατσαντώνη. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, τμήμα του εσωτερικού του κτιρίου υποχώρησε, με αποτέλεσμα να εγκλωβιστούν. Ένας ακόμη συνάδελφός τους τραυματίστηκε.
Ο ένας, μόλις 23 χρονών είχε μόλις αποφοιτήσει από τη Σχολή Πυροσβεστών το περασμένο καλοκαίρι. Μια ζωή που μόλις άρχιζε, ένα επάγγελμα που επέλεξε για να προστατεύει τους άλλους και ένα μέλλον που κόπηκε βίαια. Δίπλα του, ένας 44χρονος συνάδελφος, με χρόνια υπηρεσίας και εμπειρίας, που δεν επέστρεψε ποτέ από ακόμη μία αποστολή καθήκοντος.
Σκεφτείτε τις οικογένειές τους. Τους ανθρώπους που περίμεναν να γυρίσουν στο σπίτι. Το τηλέφωνο που δεν θα χτυπήσει όπως κάθε άλλη φορά. Την πόρτα που δεν θα ανοίξει ξανά για να τους υποδεχτεί.
Δύο άνθρωποι μπήκαν σε ένα φλεγόμενο κτίριο για να προστατεύσουν άλλους ανθρώπους. Και δεν βγήκαν ποτέ.
Και εδώ αρχίζει το μεγάλο ερώτημα. Πόσο ακόμη θα περιοριζόμαστε να αποκαλούμε ήρωες εκείνους που καθημερινά καλούνται να εργαστούν κάτω από επικίνδυνες συνθήκες;
Ο πρόεδρος του Πανελλαδικού Σωματείου Πυροσβεστών, Κωνσταντίνος Παπαντώνης, μίλησε με δάκρυα στα μάτια για την τραγωδία, καταγγέλλοντας χρόνιες ελλείψεις σε προσωπικό, πυροσβεστικά οχήματα και μέσα ατομικής προστασίας. Όπως ανέφερε, οι πυροσβέστες φωνάζουν εδώ και έξι χρόνια για την ανανέωση του προστατευτικού εξοπλισμού, χωρίς, σύμφωνα με τις καταγγελίες του, να έχουν δοθεί ουσιαστικές λύσεις.
Μάλιστα, ο ίδιος υποστήριξε ότι η φετινή χρονιά μετρά ήδη 13 νεκρούς πυροσβέστες, απευθύνοντας ένα σκληρό ερώτημα προς την πολιτική ηγεσία: Πόσους ακόμη ανθρώπους πρέπει να θρηνήσουμε για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα που καταγγέλλονται;
Δεν γνωρίζουμε αν οι συγκεκριμένες ελλείψεις συνδέονται με τις συνθήκες που οδήγησαν στον θάνατο των δύο πυροσβεστών στο Ζεφύρι. Αυτό ακριβώς πρέπει να διερευνηθεί. Για την τραγωδία έχει ήδη διαταχθεί Ένορκη Διοικητική Εξέταση.
Όμως, υπάρχει κάτι που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση: Οι άνθρωποι που καλούνται να μπουν πρώτοι στη φωτιά, να σώσουν ζωές και να αντιμετωπίσουν κινδύνους που οι υπόλοιποι δεν θα αντικρίσουμε ποτέ, δικαιούνται να διαθέτουν όλα τα απαραίτητα μέσα για να επιστρέφουν ζωντανοί στις οικογένειές τους.
Δεν αρκούν τα στεφάνια, οι δηλώσεις θλίψης και τα λόγια συμπαράστασης. Χρειάζονται πράξεις, ευθύνες και ουσιαστικές αλλαγές.
Γιατί ο ηρωισμός δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για τις ελλείψεις. Και η αυτοθυσία δεν μπορεί να θεωρείται αυτονόητη υποχρέωση.
Δύο οικογένειες δεν θα ξαναδούν τους ανθρώπους τους. Δύο συνάδελφοι δεν θα επιστρέψουν ποτέ στην υπηρεσία.
Ας μην αφήσουμε τη θυσία τους να γίνει απλώς ακόμη μία είδηση που θα ξεχαστεί σε λίγες ημέρες.
Αιωνία τους η μνήμη.
Θερμά συλλυπητήρια στις οικογένειές τους και σε ολόκληρο το Πυροσβεστικό Σώμα.
Παναγιώτης Αβραμίδης – Αστυνομικός Διευθυντής ε.α
