Η συνέντευξη ξεκινά από το Βελβεντό, με ένα ζωηρό παιδί που πιάνει για πρώτη φορά τρομπέτα στα δεκατρία του. Ο Μανώλης Χατζημανώλης θυμάται τις πρόβες της φιλαρμονικής, τη στιγμή που τον είδε για πρώτη φορά να παίζει ο πατέρας του και το πιάνο που ήρθε από τη Γερμανία. Η κουβέντα ακολουθεί τα πρώτα του βήματα έξω από το Βελβεντό, τις σπουδές και τις βραδιές που τον οδήγησαν στον πρώτο του δίσκο. Τι του είπε ο Μάνος Χατζιδάκις;
Ποια παρατήρηση του Σταύρου Κουγιουμτζή σκέφτεται ακόμη κάθε φορά που πάει να πει ένα ζεϊμπέκικο; Τι συνέβη όταν ο Δημήτρης Μητροπάνος τον παρουσίασε στη σκηνή του Ατλάντικ Σίτι; Ανάμεσα στις ιστορίες για τον Θάνο Μικρούτσικο, τις ηχογραφήσεις και τις περιοδείες, χωράει και μια βραδιά που το τραγούδι άρχισε ενώ εκείνος ήταν ακόμη στο καμαρίνι.Όσο προχωρά η συζήτηση, ο Χατζημανώλης μιλά πιο προσωπικά. Για το δίλημμα που τον έφερε από την Αθήνα στην εκπαίδευση, για μια δύσκολη περίοδο από την οποία γεννήθηκε ένα έργο για ορχήστρα και για το τι του δίνει σήμερα μια πρόβα με τη χορωδία του Βελβεντού. Λέει γιατί επιμένει να δημιουργεί εδώ και λίγο πριν από τον αποχαιρετισμό, αφήνει για λίγο την αφήγηση και τραγουδά
