Η ύπαιθρος ερημώνει. Ερημώνει όχι τυχαία, αλλά από συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές που βάζουν το κέρδος πάνω από τον άνθρωπο, την αγορά πάνω από την κοινωνία, τα οικονομικά μεγέθη πάνω από τις ανθρώπινες ανάγκες.
Και σήμερα, η αφορμή για να υψώσουμε ξανά τη φωνή μας δόθηκε μέσα από το «ευγενικό» μήνυμα της Εθνικής Τράπεζας, που μας ενημερώνει ότι το κατάστημα Σερβίων από 28/11/2025 αλλάζει. Θα λειτουργεί πλέον «ως σημείο εξυπηρέτησης συναλλαγών μέσω εναλλακτικών δικτύων», ενώ οι βασικές τραπεζικές εργασίες θα μεταφερθούν στην Κοζάνη, όπου –όπως λένε– θα μας περιμένει «αναβαθμισμένη εξυπηρέτηση».Με όμορφα λόγια, η τράπεζα επιχειρεί να μας πείσει ότι το κλείσιμο του καταστήματος θα είναι για… καλό. Αλλά πώς να το πιστέψει αυτό ο κάτοικος της πόλης των Σερβίων, του Λιβαδερού, Μεταξά, Τριγωνικού, Πολυρράχου, Προσηλίου, Αυλών, Γουλών, Κρανιδίων, Λαβανίτσας, Καστανιάς, Πλατανορεύματος, Ελάτης, Τρανοβάλτου, Μικροβάλτου, Λαζαράδων, Φρουρίου, Βαθύλακου, Ιμέρων, Αύρας, Λευκάρων, Μεσιανής, Νεράϊδα, Ροδίτη, Κουβουκλίων ; Πώς να πειστεί όταν για μια απλή συναλλαγή θα πρέπει να διανύσει δεκάδες χιλιόμετρα, να χάσει χρόνο, να πληρώσει καύσιμα, και ίσως να χρειαστεί να επαναλάβει τη διαδρομή άλλη μια και άλλη μια φορά;
Και οι υπερήλικες; Οι συνταξιούχοι; Οι άνθρωποι που δεν έχουν αυτοκίνητο; Αυτοί που δεν μπορούν καν να φτάσουν στην Κοζάνη γιατί τα ΚΤΕΛ υπολειτουργούν και τα περισσότερα χωριά δεν εξυπηρετούνται; Ποιος σκέφτηκε αυτούς τους ανθρώπους; Ποιος υπολόγισε τις ανάγκες τους; Κανείς.
Κι όμως, η τραπεζική συρρίκνωση δεν είναι το μόνο πρόβλημα. Εδώ και χρόνια, ο Δήμος μας χάνει μία μία τις υπηρεσίες που είναι θεμέλια της καθημερινότητας. Η ΔΕΗ απομακρύνθηκε. Ο ΟΤΕ, το ΙΚΑ, τα ΕΛΤΑ, η Εφορία, όλες οι τράπεζες –Πειραιώς, Alpha Bank, Eurobank– εξαφανίστηκαν από την περιοχή και τώρα, η Εθνική Τράπεζα.
Το κέντρο υγείας; Υποβαθμισμένο. Λειτουργεί σαν αγροτικό ιατρείο, με ελλείψεις σε προσωπικό, ειδικότητες και λειτουργική υποστήριξη. Πώς να νιώσει ασφάλεια μια οικογένεια; Πώς να μείνουν οι νέοι στον τόπο τους, όταν η υγεία, η εργασία, οι υπηρεσίες και οι υποδομές τους ωθούν μακριά;
Τα δημοτικά σχολεία; Από τέσσερα που λειτουργούσαν στα Σέρβια, έχουν απομείνει δύο. Στα χωριά σχεδόν όλα έχουν κλείσει. Τα παιδιά λιγοστεύουν, οι οικογένειες φεύγουν, τα κτίρια μένουν άδεια. Και κάθε κλειστό σχολείο είναι ένα ακόμη καρφί στο φέρετρο της τοπικής κοινωνίας.
Και τότε γεννάται το ερώτημα: ποιος φταίει; Ποιος έχει την ευθύνη;
Η ευθύνη ανήκει πρωτίστως στους Βουλευτές του Νομού, που παρακολουθούν τη συρρίκνωση χωρίς να την αναχαιτίζουν. Ανήκει στην Περιφέρεια, που βλέπει έναν ολόκληρο δήμο να χάνει τις δομές του και δεν παρεμβαίνει ουσιαστικά. Αλλά η αδράνεια δεν σταματά εκεί: υπάρχει και στον ίδιο τον Δήμο και σε φορείς που έπρεπε να είχαν χτυπήσει καμπανάκια κινδύνου πολύ νωρίτερα.
Και τώρα, αναρωτιόμαστε: Είναι άραγε αργά; Έχει χαθεί κάθε ελπίδα; Ή υπάρχει ακόμη περιθώριο για αντίδραση;
Η απάντηση εξαρτάται από εμάς. Από το αν θα υψώσουμε φωνή, αν θα διεκδικήσουμε, αν θα απαιτήσουμε πολιτικές που θα βάζουν τον άνθρωπο –και όχι τα οικονομικά συμφέροντα– στο επίκεντρο. Από το αν θα πιστέψουμε ότι η ύπαιθρος έχει μέλλον, αρκεί να πάψει να αντιμετωπίζεται ως κόστος.
Ο τόπος μας δεν θέλει λύπηση. Θέλει σεβασμό. Θέλει διεκδίκηση. Θέλει φωνή.
Και αυτή η φωνή πρέπει να ακουστεί έστω και τώρα — πριν η σιωπή γίνει οριστική.
Σέρβια 14/11/2025
Γεώργιος Δαλαγιώργος – Πρόεδρος Συνταξιούχων ΟΤΑ -Κάτοικος Σερβίων
