Η Εκάβη Διαμαντοπούλου, η μητέρα μου, υπήρξε μία από τις τελευταίες επιζώσες του Ολοκαυτώματος των Σερβίων.
Τον Μάρτιο του 1943, η ιστορική κωμόπολη των Σερβίων γνώρισε μία από τις μεγαλύτερες θηριωδίες της ιταλικής κατοχής. Δεκάδες άνθρωποι εκτελέστηκαν, η πόλη παραδόθηκε στις φλόγες και σχεδόν ολοσχερώς καταστράφηκε, αφήνοντας ένα τραύμα που παραμένει ζωντανό στη συλλογική μνήμη. Σήμερα, τα Σέρβια έχουν ανακηρυχθεί Μαρτυρική Πόλη.
Γι’ αυτό και, σύμφωνα με τη δική της επιθυμία, το μνημόσυνό της θα τελεστεί στη γενέτειρά της, στα Σέρβια Κοζάνης, την Κυριακή 9 Αυγούστου, στον Ιερό Ναό Αγίας Κυριακής.
Με την ευκαιρία αυτή, παραθέτω ένα πολύ σύντομο απόσπασμα από την ομιλία που είχε εκφωνήσει στις εκδηλώσεις για τη συμπλήρωση 70 χρόνων από το Ολοκαύτωμα των Σερβίων.
Το θεωρώ ένα μήνυμα προς τη νέα γενιά, αλλά και μια υπενθύμιση προς όλους μας για το τι οφείλουμε στη γενιά που γνώρισε τον πόλεμο, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, τη φτώχεια και την ανεργία, αλλά δεν λύγισε. Στη γενιά που κατάφερε, μέσα από τις στάχτες, να ξαναχτίσει την Ελλάδα.
