Στα μεγάλα νοσοκομεία της χώρας, εκεί όπου το Εθνικό Σύστημα Υγείας (ή μάλλον Υποκρισίας) κάνει πως αναπνέει, λειτουργεί ένα παράλληλο σύμπαν, το δίκτυο των “αποκλειστικών” νοσοκόμων — ένα θαύμα της ελληνικής ευρηματικότητας, όπου η ανάγκη συναντά την παρανομία και κάνουν συμφωνία κυρίων.
Είναι γυναίκες κυρίως από τη Γεωργία, τη Μολδαβία, τη Βουλγαρία – οι “Άγιες του θαλάμου”. Φροντίζουν ασθενείς, αλλά παραμένουν αόρατες. Ούτε ένσημα, ούτε συμβάσεις, ούτε κρατική πρόνοια.
Μόνο κουράγιο, εξάντληση και μερικά χαρτονομίσματα κάτω απ’ το μαξιλάρι. Το σύστημα τις αποκαλεί “παράνομες”. Οι συγγενείς τις λένε “σωτήριες”. Οι διοικήσεις τις λένε “δεν γνωρίζω, δεν είδα, δεν άκουσα”.Η εικόνα είναι σχεδόν ιερή. Μια γυναίκα σκουπίζει το μέτωπο του ασθενή στις τρεις τα ξημερώματα, την ώρα που το κράτος κοιμάται του δικαίου ύπνο. Έξω από το δωμάτιο, ένα δίκτυο “συντονιστριών” φροντίζει να εισπράττει τη μίζα για τη βάρδια κι όλα κυλούν ομαλά. Ο μηχανισμός δουλεύει σαν καλολαδωμένη μηχανή. Παράνομη, αλλά αποτελεσματική. Αν ήταν κρατική, θα είχε χρεοκοπήσει ήδη.
Και φυσικά, όλοι είναι ευχαριστημένοι.
Ο ασθενής έχει φροντίδα.
Η οικογένεια ησυχάζει.
Οι νοσοκομειακοί υπάλληλοι “δεν μπλέκουν”.
Οι διοικητές δεν γνωρίζουν και οι πολιτικοί υπόσχονται “μεταρρυθμίσεις”.
Κι έτσι, με μια θαυμαστή συλλογική τύφλωση, η χώρα συντηρεί ένα ολόκληρο σύστημα σκιάς μέσα στα νοσοκομεία της.
Όχι, δεν είναι παρανομία. Είναι ελληνική ΠΑΡΑΔΟΣΗ. Να έχουμε το πρόβλημα, να το ξέρουμε, να το καταγγέλλουμε στα δελτία ειδήσεων και να το ξαναπληρώνουμε μαύρα την επόμενη μέρα.
Το θαύμα της “ανθρώπινης ευαισθησίας”
Οι ίδιες οι “αποκλειστικές” είναι η προσωποποίηση της ειρωνείας μας. Εμείς, οι νομιμότατοι πολίτες, που πληρώνουμε ΕΝΦΙΑ και απαιτούμε “τάξη και νόμο”, προσλαμβάνουμε παράνομα φροντίστριες για τους γονείς μας. Και μετά, καταγγέλλουμε τους “λαθρομετανάστες” στα social media. Τόση συνέπεια, μόνο η ελληνική ψυχή μπορεί να την αντέξει.
Οι πολιτικοί, από την άλλη, υπόσχονται ελέγχους. Αποστολές-αστραπή σε νοσοκομεία, “μηδενική ανοχή” στην παρανομία — μέχρι να αρρωστήσει η θεία του βουλευτή. Τότε, ξαφνικά, η Γεωργιανή γίνεται “ευλογημένη γυναίκα” που “έδωσε τον εαυτό της”.
Το κράτος λοιπόν δεν χρειάζεται μεταρρύθμιση· χρειάζεται καθρέφτη. Να δει ότι η παρανομία που καταγγέλλει είναι το αποτέλεσμα της δικής του αδιαφορίας και της κοινωνικής υποκρισίας.
Πρόταση αντιμετώπισης (αν ποτέ σοβαρευτούμε)
Αν κάποτε αποφασίσουμε ότι η φροντίδα δεν είναι πολυτέλεια, υπάρχουν απλές λύσεις:
1. Νομιμοποίηση και εκπαίδευση των φροντιστών με διαδικασίες γρήγορες και ανθρώπινες.
2. Δημιουργία δημόσιου μητρώου με ελεγχόμενους επαγγελματίες, ώστε κανείς να μη χρειάζεται “τηλέφωνο γνωστού”.
3. Επιδοτούμενες υπηρεσίες φροντίδας για όσους δεν έχουν οικονομική δυνατότητα.
4. Κρατική εποπτεία χωρίς αστυνομικές μεθόδους — με κοινωνική ευαισθησία, όχι καταστολή.
Όχι, δεν είναι ουτοπία. Είναι απλώς το αυτονόητο — κάτι που στην Ελλάδα χρειάζεται επανάσταση για να θεωρηθεί λογικό.
Μέχρι τότε, τα νοσοκομεία θα συνεχίσουν να λειτουργούν χάρη σε γυναίκες χωρίς όνομα. Το κράτος θα συνεχίσει να δηλώνει “ανήξερο”. Και εμείς, οι ευυπόληπτοι πολίτες, θα συνεχίσουμε να επαινούμε τις “παράνομες” Γεωργιανές, ενώ παράλληλα θα ψηφίζουμε αυτούς που τις κυνηγούν.
Κι έτσι, η χώρα θα πορεύεται περήφανα — με λευκές μπλούζες, μαύρα μεροκάματα και γκρίζα συνείδηση.
Α. Π. Κ.
Πηγή: facebook
