Του Γιώργου Παγουλάτου*
Για δεύτερη φορά σε λίγες βδομάδες, ιταμοί εκπρόσωποι των υπαλλήλων της Βουλής απείλησαν με «λουκέτο», αντιδρώντας στην απόπειρα της κυβέρνησης να τους εξισώσει με τους λοιπούς δημοσίους υπαλλήλους. Για δεύτερη φορά, κόμματα και βουλευτές έσπευσαν να τους υποστηρίξουν.
Όταν διαλύονται οι ασθενέστεροι, θα περίμενες κάποια αυτογνωσία από όσους επί μακρόν καρπώθηκαν τη γενναιοδωρία του συστήματος. Όποιος περισσότερο ωφελήθηκε, περισσότερα ας προσφέρει. Όμως είναι κοντή η συνταγματική μνήμη των συνδικαλιστών της Βουλής. Παίζουν στα δάχτυλα το αυτοδιοίκητο, αλλά ξεχνάνε την ισότητα του άρθρου 4, να «συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους».
Για δεύτερη φορά σε λίγες βδομάδες, ιταμοί εκπρόσωποι των υπαλλήλων της Βουλής απείλησαν με «λουκέτο», αντιδρώντας στην απόπειρα της κυβέρνησης να τους εξισώσει με τους λοιπούς δημοσίους υπαλλήλους. Για δεύτερη φορά, κόμματα και βουλευτές έσπευσαν να τους υποστηρίξουν.
Όταν διαλύονται οι ασθενέστεροι, θα περίμενες κάποια αυτογνωσία από όσους επί μακρόν καρπώθηκαν τη γενναιοδωρία του συστήματος. Όποιος περισσότερο ωφελήθηκε, περισσότερα ας προσφέρει. Όμως είναι κοντή η συνταγματική μνήμη των συνδικαλιστών της Βουλής. Παίζουν στα δάχτυλα το αυτοδιοίκητο, αλλά ξεχνάνε την ισότητα του άρθρου 4, να «συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους».











